Prezydent Portugalii pełni głównie funkcje reprezentacyjne. Ma jednak szeroki mandat do mediacji międzypartyjnych i społecznych, dysponuje prawem weta i dużą swobodą rozwiązania parlamentu w przypadku kryzysu politycznego. Seguro (31% głosów w I turze) zwyciężył jako kandydat skłonny do kompromisu – zapowiedział współpracę z rządem premiera Luísa Montenegro, lidera centroprawicowej Partii Socjaldemokratycznej (PSD). Seguro – jako działacz nieaktywny od ponad dekady, choć dawniej prominentny – nie był także obarczany winą za obecny kryzys PS. W II turze sprzyjało mu nadzwyczajne zjednoczenie wokół jego kandydatury umiarkowanych wyborców różnych poglądów. Do jego poparcia wezwali m.in. kandydaci z miejsc od trzeciego do piątego w I turze: João Cotrim de Figueiredo z partii Inicjatywy Liberalnej (16% poparcia), niezależny Henrique Gouveia e Melo (12%) oraz Luís Marques Mendes z PSD (11%). Tymczasem Ventura (24% w I turze) skoncentrował się na radykalnych hasłach antyemigranckich m.in. w kampanii „To nie Bangladesz”.  Efektem tego doraźnego konsensusu na rzecz Seguro może być dalszy wzrost popularności Chegi, która będzie przedstawiać go jako dowód na rzekomy spisek dotychczasowego establishmentu w celu utrzymania władzy. Jednak zarówno uzyskanie przez Venturę w I turze wyniku niemal identycznego z rezultatem Chegi z majowych wyborów parlamentarnych (23% głosów), jak i uzupełnienie tego niespełna 10-procentowym poparciem w II turze wskazuje na ograniczenia partii populistyczno-nacjonalistycznej w Portugalii.

O przedterminowych wyborach parlamentarnych w maju 2025 r. w Portugalii pisał Jakub Pieńkowski