Konflikt wokół cieśniny Ormuz może zwiększyć rolę juana w światowej gospodarce i polityce. Pobieranie przez Iran nieformalnych opłat tranzytowych w chińskiej walucie jest kolejnym przykładem jej użycia w sytuacji braku możliwości skorzystania z tradycyjnej architektury finansowej, a co za tym idzie – walut dominujących w światowej gospodarce (np. dolara USA, euro, jena japońskiego, franka szwajcarskiego, funta brytyjskiego). Ewentualne utrzymanie części opłat po zakończeniu konfliktu mogłoby zwiększyć rolę chińskiej waluty w architekturze handlu surowcami. W sytuacji rosnących napięć politycznych na poziomie globalnym koncentracja na współpracy gospodarczej z ChRL i zwiększanie wykorzystania juana mogą być atrakcyjne dla krajów sprzeciwiających się obecnemu porządkowi międzynarodowemu, co było widoczne np. w polityce Rosji po agresji na Ukrainę. Znaczenie chińskiej waluty będzie wzrastać z przyczyn politycznych, a nie gospodarczych. Nadwyżki handlowe ChRL, kontrola przepływów kapitałowych, duża rola państwa w gospodarce czy brak niezależnego sądownictwa ograniczają potencjał juana do stania się walutą globalną. Możliwość wykorzystywania go jako alternatywy dla walut tradycyjnych będzie jednak osłabiać pozycję państw Zachodu poprzez zmniejszenie skuteczności nakładanych przez nie sankcji.