Drugi szczyt Pax Silica potwierdza, że inicjatywa, rozwijana od grudnia 2025 r., wykracza poza koordynację kontroli eksportu półprzewodników i przekształca się w mechanizm kształtowania łańcuchów dostaw dla AI. Rozszerzenie grona sygnatariuszy z 14 do 24 (m.in. UE, Argentyna, Niemcy, Holandia, Panama) oraz odrębne, szersze oświadczenie ws. AI przyjęte przez 35 państw sugerują strukturę dwupoziomową, tj. twarde zobowiązania formalne i luźniejsze porozumienie polityczne, ułatwiające pozyskiwanie partnerów bez pełnej akcesji. Włączenie Tajwanu przez odrębne oświadczenie w styczniu, bez formalnego przyłączenia się do inicjatywy, sugeruje chęć unikania konfrontacji z Chinami przy zachowaniu tego państwa w orbicie inicjatywy. Zapowiedziany pilotaż w Panamie, obejmujący weryfikację pochodzenia przesyłek zintegrowaną z odprawą celną, może stać się wzorcem kontroli tranzytu w regionie, a jego rozszerzenie sygnalizowałoby przejście od deklaracji do wiążącej infrastruktury regulacyjnej. Uruchomienie Foundry School z Uniwersytetem Stanforda pokazuje, że Stany Zjednoczone traktują przewagę technologiczną też jako funkcję kompetencji przemysłowych, nie tylko dostępu do surowców i sprzętu. Całość potwierdza, że USA budują alternatywną bazę przemysłową i logistyczną dla AI, ograniczającą zależność od Chin bez otwartego konfliktu handlowego.