Dla Saudyjczyków Pakistan jest bardzo atrakcyjny z perspektywy inwestycyjnej – projekty w sektorze wydobywczym czy rolnym wpisują się w cele związane z dywersyfikacją przychodów KAS i odchodzeniem od gospodarki opartej na eksporcie ropy. Istotna jest jednak również współpraca między Rijadem a Islamabadem w obszarze bezpieczeństwa. We wrześniu ubiegłego roku Arabia Saudyjska i Pakistan zawarły porozumienie obronne, w którym zobowiązały się do traktowania agresji na jedno z państw jako agresji na oba, a w kwietniu br. do Arabii Saudyjskiej zostały skierowane pakistańskie myśliwce. Jest to sygnał, że Rijad poszukuje nowych partnerstw w obszarze bezpieczeństwa, pozostających jednak w zgodzie z interesami amerykańskimi.

Pakistan z kolei liczy na to, że zastrzyk gotówki wyrówna jego rezerwy walutowe, nadwyrężone spłatami innych zobowiązań, m.in. wobec Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Jednocześnie jednak balansuje pomiędzy swoimi zobowiązaniami obronnymi wobec KAS i rolą mediatora w konflikcie irańsko-amerykańskim. Tym samym wsparcie, jakie może obecnie zaoferować Arabii Saudyjskiej, jest ograniczone i obliczone na minimalizację strat w relacjach z Iranem. Jeśli jednak Pakistanowi uda się utrzymać tę pozycję, może on okazać się jednym z kluczowych aktorów kształtujących powojenny krajobraz bezpieczeństwa w Zatoce jako państwo dysponujące arsenałem nuklearnym i jednocześnie utrzymujące poprawne relacje z najważniejszymi państwami regionu.