Traktat z Uxbridge wskazuje Rosję jako główne źródło zagrożeń militarnych dla obu państw. Choć zawiera klauzulę wzajemnej pomocy, w tym wojskowej, pozostaje zakotwiczony w mechanizmach Sojuszu (w tym w odniesieniu do „parasola nuklearnego”). Rozszerza współpracę w dziedzinie obrony na szerzej definiowane bezpieczeństwo, w tym  przeciwdziałanie zagrożeniom hybrydowym, ochronę infrastruktury krytycznej, cyberbezpieczeństwo, współpracę wywiadowczą i zbrojeniową oraz wsparcie Ukrainy. Nowe ramy obejmują także m.in. odporność energetyczną czy zwalczanie przestępczości zorganizowanej. Ważne jest również rozszerzenie formatów regularnych konsultacji na poziomie ministrów spraw zagranicznych i obrony (od 2017 r.) o poziom premierów. Traktat z Uxbridge wzmacnia rozwijaną w uzupełnieniu do systemów NATO i UE sieć dwustronnych europejskich partnerstw strategicznych takich jak podpisane w ub.r. brytyjsko-niemiecka umowa z Kensington, brytyjsko-francuska deklaracja z Northwood, brytyjsko-ukraińskie „stuletnie partnerstwo” czy polsko-francuski traktat z Nancy. Z punktu widzenia Polski podpisanie dokumentu zacieśnia bezpośrednią współpracę z europejskim mocarstwem nuklearnym i technologicznym, a dla Wielkiej Brytanii wzmacnia jej pozycję jako głównego europejskiego partnera UE w dziedzinie bezpieczeństwa.

O porozumieniach Wielkiej Brytanii z Niemcami i Ukrainą pisali Przemysław Biskup, Łukasz Jasiński i Maria Piechowska