Zakończenie negocjacji ogłoszono 20 maja br. Dla Wielkiej Brytanii umowa ta jest szansą na pobudzenie wzrostu gospodarczego i zwiększenie wymiany handlowej z Zatoką o 19,8%, co może przełożyć się na wzrost brytyjskiego PKB nawet o 3,7 mld funtów rocznie. Z kolei członkowie Rady Współpracy Państw Zatoki (GCC) uzyskają preferencyjny dostęp do brytyjskich sektorów technologicznych, co umożliwi im transformację gospodarczą w stronę sektorów takich jak AI czy odnawialne źródła energii.

Zawarcie tego porozumienia wpisuje się w strategie dywersyfikacyjne państw Zatoki, które poszukują alternatywnych do przemysłu węglowodorowego ścieżek rozwoju. Jednocześnie jest też przykładem umacniania i formalizacji istniejących od lat partnerstw. W perspektywie średnioterminowej ma to służyć zabezpieczeniu gospodarek GCC przed negatywnymi konsekwencjami wojny w Iranie. Długoterminowo będzie też służyło jako narzędzie zapewniania stabilnych relacji gospodarczych na fali wzrastającego protekcjonizmu i wojen celnych. Istotny jest też fakt, że GCC wynegocjowało tę umowę wspólnie. Oznacza to, że mimo napięć wewnętrznych blok państw Zatoki jest w stanie zachować spójne podejście do partnerstw gospodarczych.