Ogłaszając 7 lipca br. decyzję o poddaniu się ocenie wyborców, Farage argumentował ją potrzebą odnowienia swojego mandatu wobec postępowań ws. nieujawnionych korzyści finansowych, w tym darowizny w wysokości 5 mln funtów od przedsiębiorcy Christophera Harborne’a oraz świadczeń od finansisty i oszusta George’a Cottrella. Farage odrzuca zarzuty, przedstawiając sprawę jako element działań establishmentu wymierzonych w Partię Reformy. Decyzja Farage’a stanowi kolejny wstrząs na brytyjskiej scenie politycznej po dymisji premiera Keira Starmera 22 czerwca br. Wybory w Clacton będą pierwszym testem poparcia dla Partii Reformy po objęciu władzy przez nowego lidera Partii Pracy Andy’ego Burnhama. Zwycięstwo wzmocniłoby argumentację Farage’a, że postępowania mają charakter polityczny, natomiast porażka zahamowałaby wzrost notowań jego ugrupowania. Sprawa wpisuje się w debatę o przejrzystości finansowania i standardach etycznych w polityce. Postępowania prowadzone przez parlamentarnego komisarza ds. standardów będą jednak kontynuowane. Partia Reformy pozostaje najważniejszą eurosceptyczną siłą brytyjskiej polityki i utrzymanie wysokiego poparcia dla Farage’a ograniczyłoby swobodę nowego rządu laburzystowskiego w rozwijaniu relacji z UE, zwłaszcza w obszarach rynku wewnętrznego, migracji i bezpieczeństwa.

O rosnącej roli Partii Reformy pisał Przemysław Biskup