Wprowadzone zmiany znoszą zakaz ograniczający eksport sprzętu nieśmiercionośnego w pięciu kategoriach: ratownictwo, transport, ostrzeganie, obserwacja i rozminowywanie, a tym samym dotyczą trzech zasad eksportu sprzętu i technologii obronnych z 2014 r. Odtąd sprzedaż sprzętu niebędącego bronią (np. systemów radarowych i wyposażenia ochronnego) nie podlega żadnym ograniczeniom. Japonia może też eksportować uzbrojenie (np. okręty wojenne i pociski rakietowe), ale tylko do państw, z którymi ma zawarte umowy o transferze obronnym (obecnie 17), a każda transakcja będzie wymagała zgody Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Nowe regulacje utrzymują zakaz sprzedaży uzbrojenia do państw objętych konfliktem zbrojnym, choć dopuszczają wyjątki, jeśli służyłoby to interesom bezpieczeństwa Japonii, zwłaszcza w Azji Wschodniej. Japonia zamierza eksportować sprzęt wojskowy głównie do państw Indo-Pacyfiku (np. Australii, Filipin i Indonezji), co ma służyć stabilizacji regionu w obliczu zagrożeń ze strony Chin. Realizacja zamówień zagranicznych będzie wymagała długoterminowych inwestycji, zwiększających moce wytwórcze japońskiego przemysłu obronnego, dotychczas produkującego na potrzeby Sił Samoobrony. Japonia będzie zainteresowana rozwojem współpracy przemysłowo-obronnej z państwami europejskimi (w 2022 r. zainicjowała projekt myśliwca szóstej generacji z Wielką Brytanią i Włochami). Ewentualny zakup uzbrojenia z Japonii przez Polskę będzie wymagał zawarcia umowy o transferze obronnym.

O ewolucji polityki bezpieczeństwa Japonii pisał Oskar Pietrewicz