Jednym z priorytetowych celów nalotów USA i Izraela na Iran była likwidacja jego arsenału pocisków balistycznych, ich rezerw i linii produkcyjnych. Mimo znacznego uszczuplenia irańskich zasobów nie udało się wyeliminować zagrożenia dla Izraela. Przedwojenne szacunki wywiadu Izraela o 2,5 tys. pocisków średniego zasięgu Iranu mogły być zaniżone i nie uwzględniać rosnącej produkcji Iranu po wojnie 12-dniowej (czerwiec 2025 r.) ani pomocy materialnej udzielonej w tym okresie przez Chiny. W pierwszych dniach wojny Izrael był atakowany większymi salwami pocisków, następnie ich skala szybko zmalała (zob. wykres). Wynikało to ze strat i zmiany taktyki Iranu oraz skutecznej obrony i ofensywnych działań Izraela. Równolegle uderzenia USA skupiły się na wyrzutniach pocisków krótkiego zasięgu, tworzących zagrożenie dla ich baz i sojuszników w Zatoce Perskiej. W połowie marca widać było, że Iran używa więcej pocisków z głowicami kasetowymi przeciwko głównym miastom Izraela lub precyzyjniejszych głowic przeciw takim celom jak lotnisko Ben Guriona i sąsiedztwo ośrodka nuklearnego w Dimonie. Zmieniały się przy tym też oceny szkód w arsenale Iranu. W połowie marca wywiad USA i Izraela zgodnie zakładały, że zniszczono aż 70% wyrzutni pocisków i 75% fabryk pocisków. Z kolei z początkiem kwietnia zaktualizowana ocena USA stwierdziła, że wyeliminowano najprawdopodobniej jedynie 50% irańskich wyrzutni. Według niektórych ekspertów pozarządowych straty te mogą być jeszcze niższe i sięgać tylko 30% arsenału Iranu. Niepokój mediów w Izraelu budziły przy tym wyczerpane zapasy przeciwpocisków Arrow i konieczność szybkiego zwiększenia ich produkcji. Dopóki to nie nastąpi, USA będą zapewne utrzymywać w Izraelu i Jordanii baterie systemów przeciwrakietowych THAAD i PAC, co na dłużej ograniczy ich zdolności w tym zakresie w Europie i Azji.

O ograniczeniach materialnych trzech stron konfliktu pisał Marcin Andrzej Piotrowski