Agendę 11. WFE zdominowała redefinicja roli rosyjskiego Dalekiego Wschodu (RDW) z bazy surowcowej w platformę technologiczną i logistyczną dla rynków azjatyckich. Według organizatorów wskazywać ma na to m.in. 15-procentowy wzrost rejestracji azjatyckich znaków towarowych na rosyjskim rynku (pierwsza połowa 2026 r.) i specjalny reżim dla azjatyckich inwestorów w RDW. Przemówienie Władimira Putina miało uspokoić rynki i zachęcić do inwestycji wydobywczych w obszarze surowców i minerałów w RDW i Arktyce.

Dla Rosji WFE jest narzędziem, które pozwala zacieśniać współpracę gospodarczą z ominięciem zachodnich systemów finansowych (np. flota cieni i kryptowaluty). Ma też uwiarygadniać rosyjską narrację o jej przesunięciu z Europy w stronę Azji i Globalnego Południa, a także o budowie alternatywnego, wielobiegunowego porządku międzynarodowego, w którym Zachód utracił dominację. Antyzachodni przekaz wzmocniły deklaracje prezesa Gazpromu Aleksieja Millera, prognozującego problemy Europy przy najniższych od 2011 r. zapasach gazu.

Chociaż wydarzenie zgromadziło ok. 7 tys. uczestników z 78 krajów, okazało się dyplomatyczną porażką. Głównymi gośćmi zagranicznymi byli bowiem prezydent Indonezji, premier Mongolii oraz wiceprezydenci Mjanmy i Chin. W okresie przed inwazją na Ukrainę na Forum gościli liderzy Japonii, Chin, Indii czy Korei Płd. Pokazuje to obniżenie rangi wydarzenia, jak i znaczenia Rosji w Azji.