Z pierwszych zapowiedzi wynika, że USA planują redukcję w ciągu 6–12 miesięcy 20–22% sił lądowych USA na stałe stacjonujących w Niemczech. Pentagon będzie wprawdzie prezentował tę decyzję jako efekt przeglądu potrzeb USA w Europie, ale podjęto ją wyraźnie pod wpływem niedawnych i krytycznych komentarzy Trumpa o Niemczech. Państwo to było dotąd kluczowym zapleczem dla operacji USA w Europie Środkowej i Wschodniej. Stacjonowało tam 36–37 tys. personelu sił zbrojnych USA, w tym 22–23 tys. żołnierzy Wojsk Lądowych. Cięcia objąć mogą personel 2. Pułku Kawalerii (4,5 tys.) z bawarskiego Vilseck i często rotującego na ćwiczenia w państwach wschodniej flanki NATO (zob. szczegóły w Tabeli). Jak dotąd brak jest wiarygodnych sygnałów o opcji przerzucenia tej jednostki do Polski lub Rumunii. Rośnie też ryzyko, że w ramach cięć sił USA do Europy nie trafią planowane baterie z pociskami PrSM i Dark Eagle, skierowane już na Bliski Wschód. Choć decyzje te nie zmniejszą zdolności USA do projekcji siły wokół Europy, to osłabią ich wkład do ćwiczeń i wsparcia operacji lądowych na wschodniej flance NATO. W tym kontekście i w krótszym czasie możliwe jest zatem nasilenie gróźb nuklearnych i działań hybrydowych Rosji w Europie, a nawet pojawienie się ,,okna możliwości” dla przetestowania przez nią spójności i reakcji NATO. Zwraca uwagę osobisty wpływ Trumpa na Pentagon, wbrew niedawnym opiniom jego wysokich urzędników o pozytywnych zmianach w polityce obronnej Niemiec. Prezydent USA w kolejnych dniach stwierdził też, że decyzja o redukcji sił w Niemczech nie jest ostateczna i może pójść dalej. Po wojnie z Iranem tworzy to kolejne napięcia w relacjach USA–Niemcy, co zapewne utrudni przebieg szczytu NATO w Ankarze w dn. 7–8 lipca br. i wpłynie na jego ustalenia.

O deklarowanych priorytetach Narodowej Strategii Obrony USA pisał Artur Kacprzyk

O założeniach najnowszych planów rozwoju Bundeswehry pisał Łukasz Jasiński