Ostateczną gotowość Bułgarii do przyjęcia euro potwierdził raport Europejskiego Banku Centralnego z czerwca 2025 r., według którego osiągnęła ona stabilność makroekonomiczną. Jej kryteria obejmowały: poziom inflacji do 2,8% (w Bułgarii 2,7%), deficytu budżetowego do 3% PKB (3%), zadłużenia do 60% PKB (24%), długoterminowej stopy procentowej do 5,1% (3,9%), a także stabilności waluty krajowej wobec euro ±15% przez dwa lata – trwające od lipca 2020 r. członkostwo w mechanizmie ERM II nie było dla Bułgarii wyzwaniem, gdyż lew był związany sztywnym kursem z euro od 1999 r. Prezydent Rumen Radew i opozycyjne partie nacjonalistyczne usiłowali sparaliżować akcesję, dążąc do rozpisania referendum w tej sprawie – według Eurobarometru z jesieni ub.r. 42% Bułgarów popierało przyjęcie wspólnej waluty, a 49% Bułgarów było przeciw. Ugrupowania proeuropejskie w parlamencie zablokowały inicjatywę, wskazując na zobowiązania zawarte w traktacie akcesyjnym Bułgarii. Część państw strefy, zwłaszcza Austria, zwracała uwagę na problemy tego kraju z osiągnięciem tzw. realnej konwergencji – bułgarskie PKB per capita odpowiadało w 2025 r. jedynie ok. 40% średniej strefy euro, a z 10 najuboższych NUTS2 UE aż 6 leżało w Bułgarii.